Pośrodku piekła znalazłem dom cz.3 R6

Pozwoliłem się zakuć w kajdanki i zabrać do auta. Wszelkierozmowy, które próbował nawiązać policjant ze mną spełzły na niczym. Mniechciało się jedynie wyć. Nie chciałem wracać, jeszcze nie teraz, nie byłemgotowy na to by spotkać się z rzeczywistością.

Policjant wpatrywał się w moją smutną twarz obracając się cotrochę na krześle.

  –  Tylkopowiedz mi kim jesteś, jeszcze niczego nie zgłosiłem, pomogę ci.  –  spojrzałem na niego przez kraty.

  –  Niemogę. –położyłem się na pryczy zastanawiając się jak szybko mnie znajdą.

 –  Czemu? Jeśli to naprawdę tak niebezpieczniludzie zapewnimy ci bezpieczeństwo  –  parsknąłem śmiechem.

  –  Bezpieczeństwo. Tylko oni mogą mi je zapewnić,gdyż nie ma niczego groźniejszego niż oni. –spojrzałem w jego twarz, a on tylkopokręcił głową.

  –  Kimsą oni?   – moim ciałem wstrząsnął nerwowy śmiech.

  –  Tojuż i tak nie ma sensu. Zapewne już są na moim tropie, już wiedzą kto mipomógł, a reszta to już tylko kwestia czasu. –westchnąłem tak bardzo niechciałem, żeby mnie dopadli ale było już za późno.

Coś jeszcze mówił ale go ignorowałem, w końcu się poddał iwyszedł zostawiając mnie samego z ponurymi myślami. Nie wiedziałem co zrobi zemną Bachus jak wrócę, a raczej jak zostanę tam siłą zaciągnięty.

Powoli na posterunku robiło się coraz ciszej i ciszej. Wkońcu jedynym dźwiękiem jaki słyszałem był mój oddech i ciche pomrukiwanieradia dochodzące zapewne, z któregoś z kilkunastu pokoi.

Nagle jednak panującą ciszę przerwał jakiś dziwny dźwięk.Jakby szelest długiego płaszcza ciągnącego się po ziemi. Dużo się niepomyliłem, dwie zakapturzone postacie pojawiły się za po chwili za załomu.

  –  WitajGabrielu.  –  usłyszałem znajomy głos, choć nie do końcaumiałem określić, kto to jest.

  –  Raphael?!  –  niemogłem uwierzyć, że to on, wyglądał jakoś dziwnie.

  –  Szukaliśmy cię  –  powiedział Vladimir ściągając kaptur, nie byłani zły, ani tez wesoły z tego powodu, że mnie znaleźli, jego twarz pozostałazimną, pustą maską.

  –  A janie chciałem żeby mnie znaleziono  –  odparłem dość nieuprzejmie odwracając się donich tyłem i zakładając ręce na ramiona.

  –  Niepyskuj gówniarzu  –  warknął Raphael zbliżając się do krat, coś wjego tonie kazało mi na niego spojrzeć, niewielka odległość jaka nas dzieliłapozwoliło mi ujrzeć jego tęczówki, które miały barwę …Krwi.

  –  Spokojnie Raphaelu, opanuj się  –  wampir otoczył mojego byłego opiekunaramieniem. Po czym zwrócił się do mnie.  –  Jakwidzisz nie wolno go teraz denerwować, choć już niedługo powinien nauczyć sięnad sobą panować. – Uśmiechnął się całując czoło Raphalea.

  –  Onjest wampirem!  –  wykrzyknąłem zapominając, gdzie jestem.

  –  Tak słoneczko,ale już ciszej, przecież nie chcemy, by ktoś się dowiedział prawda?  –  pokiwałem głową na potwierdzenie  –  Chceszpójść z nami czy zostać tu?  –  dość długo się zastanawiałem, co wywołałokolejny atak złości u Raphaela.

  –  Idę,a mam inne wyjście?  –  spytałem, choć znałem już odpowiedź.

  –  Nie ,nie masz!  –  warknął Raphael.

Vladimir podszedł do krat i bez trudu wyrwał drzwi celi zzawiasów. Nim się obejrzałem Raphael mocno tulił mnie do swojej piersi.

  –  Tęskniłem za tobą maluszku.  –  wyszeptał czule całując moje czoło  –  takbardzo się martwiłem, tak bardzo.  –  Dotykał mojego ciała jakby chciał się upewnić,że wszystko jest na swoim miejscu.

  –  Porajuż iść  –  przeszkodził nam czułości  towarzysz mojego byłego opiekuna.

 Poczułem jak Raphaelmocniej mnie łapie i unosi, po chwili zagłębiony w czułych ramionach zostałemwyniesiony z posterunku. Nawet nie zauważyłem kiedy pokonaliśmy trasę do mojegomieszkania.

O dziwo, gdy przekroczyliśmy próg pierwsze co zauważyłem toNicholas siedzący na moim łóżku. Pod oknem oświetlony jedynie blaskiemksiężyca  siedział Amadeo

  –  Witamy w domu panie Marks  –  powiedział z sarkazmem wampir.

  –  Jateż się cieszę, że cię widzę  –  odpłaciłem mu się takim samym tonem, mimo żewiedziałem, że jego złość to wyraz troski o mnie.

  –  Niewiedziałem co zrobić  –  nagle gorączkowo zaczął się tłumaczyć surfer  –  usłyszałem,że cię aresztowano, że szeryf chce cię oskarżyć, pomyślałem, że on ci pomoże  –  wskazał na Amadeo  –  pamiętam go z wtedy z plaży jak się tobąopiekował  –  ukrył twarz w dłoniach

  –  Nicsię nie stało Nicholas, oni i tak by mnie prędzej czy później znaleźli. – Chciałemdo niego podejść i pogłaskać go po ramieniu, ale Raphael trzymał mnie mocno wuścisku, jakby bojąc się, że jak mnie puści to zniknę.

  –  Niebroń tego gwałciciela!  –  warknął Raphael.

  –  Skończ!  –  spojrzałem mu głęboko w oczy  –  Tonie do końca jego wina, sam go sprowokowałem.

  –  Janie chciałem żeby tak potoczyły się sprawy  –  powiedział płaczliwie surfer, chyba rozumiejącw jakie gówno się wpakował.

Nie odpowiedziałem bo nie chciałem o tym rozmawiać, chciałemżeby to już się skończyło.

  –  Onjuż powinien iść  –  szepnąłem tylko.

  –  Chcesz mu odpuścić, jak wszystkim  –  zbulwersował się mój były opiekun

  –  Tak,pora porozmawiać o moim powrocie do domu, a on nie powinien być świadkiem tejrozmowy  –  na powrót opuściłem głowę w dół przybierającpozę skrzywdzonego dziecka

  –  Zmiataj stąd!  –  warknął Vladimir do Nicholasa

 Nim się obejrzałem zasurferem z trzaskiem zamknęły się drzwi. Zostałem sam z trzema wampirami wpokoju

  –  Więcpanie Marks należą nam się chyba jakieś wyjaśnienia  –  Amadeo podniósł już moją brodę w górę, żeby mispojrzeć w oczy.

  –  Comam wam wyjaśniać?  –  spytałem zdenerwowany, bo dalej nie byłempewny jaki los mnie czeka.

  –  Czemuzwiałeś bez słowa? Czemu się ukrywałeś? Czemu nie zadzwoniłeś, żeby powiedziećżyje, jestem bezpieczny, nie martwcie się?  –  Z okaRaphaela popłynęła krwawa łza, Amadeo był wkurwiony, a Vladimir nadalprzypominał posąg stałem między nimi nie wiedząc jak odpowiedzieć na te pytania.

  –  Bochciałem być sam  –  odpowiedziałem sucho, po dłuższej chwilizastanowienia.

  –  Dlatego nie mogłeś nam powiedzieć, że jedzieszna wakacje?  –  teraz warknął Amadeo

  –  Tonie były wakacje, chciałem być wolny, chciałem być sam, chciałem normalności.

  –  Głupibachor jesteś i tyle!  –  wrzasnął Vladimir jakby nagle wybudził się zesnu  –  wiesz co myśmy przeżyli. Przeszukaliśmywszystkie rzeki, bary, meliny. Nawet nie byliśmy pewni czy żyjesz. Bachuszawiadomił wszystkich pobratymców o tym, że zaginąłeś. Wszyscy się martwili.

  –  Wieszco przeżył Mark?!  – wtrącił się Raphael  – Wiesz jak pogorszył się jego stan zdrowia?!

Zrobiło mi się strasznie głupio. Nie pomyślałem, że to corobię jest strasznie samolubne.

  –  Co zMarkiem? – spytałem niepewnie

  – Mark chorował od bardzo dawna  –  zaczął cicho Vladimir  –  Żył tylko dzięki wampirzej krwi, jeszcze zanim trafił do Bachusa zapadł najedną z tych chorób wenerycznych, na którą lekarstwa nie ma.

  –  Markma AIDS  –  wydusił z siebie Raphael  –  A właściwie miał  –  zamilkł, a ja się przeraziłem

  –  Czyon …Nie żyje?  –  zrobiło mi się słabo i gdyby nie Amadeo, którymnie pochwycił i posadził na łóżko.

  –  Wpewnym sensie tak, stał się jednym z nas. Amadeo ucałował moją skroń  –  Niemartw się, teraz już jest zdrowy.

 Mark, Raphael moiprzyjaciele, moja rodzina. Zrobiło mi się jeszcze gorzej.

  –  Dlatego musisz wrócić  –  ciągnął dalej Vladimir  –  Marknie może już opiekować się domem, musisz zająć jego miejsce

  –  Ja?  –  zerwałem się z miejsca  –  Ja siędo tego nie nadaję, poza tym ja nie chcę wracać, nie jestem gotowy. Tam jest zawiele złych wspomnień.  –  zacząłem płakać

  –  A coz dobrymi??  –  spytał Raphael

  –  Co?  –  niezrozumiałem

  –  A coz dobrymi? Choćby z tymi związanymi ze mną?

  –  Niezrozumiesz tego, ty masz Vladimira i nigdy go nie stracisz, a ja…  –  płakałem tak jak już dawno tego nie robiłem,moim sercem na powrót zaczął targać żal.

  –  A jadla ciebie nic nie znaczę?  –  spytał ze smutkiem Amadeo. Spojrzałem na niegozaskoczony.

  –  Dobrze wiesz, że cię kocham, ale nie tak jakjego  –  przytuliłem się do niego.

  –  Ty wogóle wiesz co oznacza miłość?  –  warknął Amadeo.

  –  Niechcę na ten temat rozmawiać.

  –  Alebędziesz. Zresztą nie masz innego wyjścia jak zająć miejsce Marka, inaczejspotka cię taka kara, że śmierć będzie wybawieniem  –  zacząłem się go bać  –  Pamiętaszco przyrzekłeś Bachusowi podczas inicjacji?

  –  Tak  –  odszepnąłem bo zacząłem rozumieć.

  –  Więcjuż wiesz, że nie masz innego wyjścia.