Bloodlust R29: Ucieczka łatwiejsza od oczekiwania

Rok minął szybciej niż ktokolwiek mógłby się tego spodziewać i mogłoby się zdawać, że wszystko układało się wręcz idealnie. Jednak cała ta otoczka szczęścia w większości była płytką grą pozorów trzymającą się niczym kolos na glinianych nogach. Kadaj pozwalał się dotykać jednak gdy tylko Shina chciał czegoś więcej znów odzywało się w nim spłoszone zwierzątko. Sytuacja była ciężka jednak jeszcze nie krytyczna. Kadaj budził się powoli jak zwykle w pokoju Shiny, cicho wtulony w jego bok i zupełnie niewinny. Wampir nauczył się w dużym stopniu panować nad swoimi instynktami, gdy chłopak był spokojny. Gorzej było, gdy czasem nieświadomie prowokował Shinę tak bardzo, że ten ledwo był w stanie zaciskać pięści i siedzieć bez ruchu w miejscu. Kadaj otworzył oczy i mruknął cicho podciągając chłodną aksamitną kołdrę. Ranek był chłodny i rześki, poranna mgła doskonale pasowała do późnej jesieni. 
- Dobry… – chłopak zamruczał cicho i podniósł się na łokciach. Nerwowym ruchem odgarnął z oczu jasne włosy i spojrzał na swojego byłego kochanka. Nie mógł przemóc się do tego by pozwolić mu na cos więcej nawet, jeśli czasem by chciał. 
Shina nie spał już od jakiegoś czasu. Przyglądał się jak chłopak spokojnie oddycha. W jego śpiącej postaci nie dało się zauważyć tego lęku, który pojawiał się w jego oczach za dnia. Chyba zupełnie nie świadomie. Wampir nie wiedział już jak sobie z tym radzić. Zapach towarzysza kręcił go w nosie. Oddałby wszystko, za kilka łyków jego gorącej krwi w ustach, ale nie mógł go tknąć. Chłopak wzdrygał się nawet wtedy, kiedy Shina obejmował go całkiem niewinnie. Teraz tylko zmrużył oczy lekko, jak zirytowany kocur i rozciągnął usta w uprzejmym, lekko nerwowym uśmiechu. 
- Witaj maleńki, jak się czujesz? – Uniósł dłoń i odgarnął mu włosy z czoła, potem wplątał w nie długie palce. Chłopak pachniał ziołowym szamponem, świeżymi owocami i samym sobą. Rano jego zapach był jeszcze intensywniejszy. Shinę w duchu aż skręcało. Jeden mały łyk, ukłucie, chłopak nawet nie zauważyłby różnicy. Fizycznie był zdrowy już od dawna.  
- W porządku. – chłopak zdobył się na cichą odpowiedź i przez moment pozwalał się dotykać w taki sposób. Po chwili jednak zerwał się i już go nie było, kiedy cicho zamykał za sobą drzwi od łazienki. Naprawdę starał się by wszystko między nimi było już w porządku, tylko nie zawsze mu wychodziło. Oddychał głęboko i ścierał z opłukanej właśnie twarzy mokre krople. Wyszedł dopiero po dłuższej chwili i bez słowa usiadł na samym brzegu łóżka. 
Shina popatrzył na niego smutno. Stał teraz obok szafy i właśnie wciągał na siebie koszulę. Wolał teraz nie podchodzić do niego bliżej, mógłby mu zrobić krzywdę. Nie rozumiał, dlaczego chłopak nie mógł go znieść. Przecież nie był taki jak Termariare. Respektował jego zahamowania już ponad rok. Wygładził koszulę i odwrócił się do niego. 
- Co zjesz na śniadanie? – Zapytał, nie patrząc mu w oczy. Nie chciał widzieć tkwiącego w nich zaszczucia. 
- Obojętnie… może być to, co zwykle. – Kadaj nie przywiązywał już do jedzenia tak dużej wagi jak kiedyś. Ważnym było tylko by nie chodzić głodnym. Wstał i powoli podszedł do Shiny wyciągając z jego szafy też swoje ubrania. Nie denerwował się już tak bardzo jak kiedyś i był w stanie przebrać się stojąc tuż przy wampirze. 
- Przepraszam, Shina. Przecież i tak wiesz, że się staram tylko czasem zwyczajnie mi nie wychodzi. – delikatnie objął palcami rękaw jego koszuli i spojrzał mu prosto w twarz. W pewnym momencie westchnął głęboko i zwyczajnie mocno się przytulił. – Wyjdźmy gdzieś… przejdźmy się po dworze lub pójdźmy do oranżerii… i wszystko będzie w porządku. 
- To nic nie zmieni, przecież wiesz. – Objął go czule, przyciągając do siebie mocno, wtulił twarz w jego włosy. – Ty nadal będziesz się bał… a ja już nie mogę. – Przesunął nosem po jego skroni, ustami lekko dotknął ucha. – Tęsknię za twoim dotykiem. Za pocałunkami, za przytulaniem… wieczorem, w łóżku. Ale dobrze, skoro chcesz… – Odsunął się i tylko złapał go za rękę. – To do oranżerii? Miętówka już pewnie za tobą tęskni. 
Kadaj uśmiechnął się tylko lekko i mocniej zacisnął palce na dłoni wampira. Dzień wciąż był chłodny jednak tu nie było to ani trochę odczuwalne. Tym razem Kadaj nie puścił Shiny nawet, gdy podbiegła do nich czarna pantera. 
- Wiesz… Chciałem ci to powiedzieć. Znaczy ja i tak wiem, ze ty to możesz wiedzieć, ale ja i tak chciałem ci o tym powiedzieć. – westchnął cicho i pociągnął wampira na pobliską murek otaczający fontannę. 
- Bo widzisz. Jak tak ostatnio się nad tym zastanawiałem to doszedłem do wniosku… no wiesz… że cię kocham, nie? I nawet jeśli na razie nie za bardzo jestem w stanie to okazywać. I w sumie to wiesz… nie chciałbym żebyś mnie wyrzucił jak już ci się znudzi czekanie czy coś z tych rzeczy. – zawstydzony z czerwonymi policzkami spuścił wzrok wbijając go we własne buty. 
Shina cały się rozpromienił. Uniósł dłoń Kadaja do ust i pocałował lekko. Nagle wszystkie wątpliwości wydały mu się mało ważne. Kadaj go kochał. I przyznał się do tego. Wampir chwycił chłopaka w ramiona i przyciągnął do siebie. Cmoknął go delikatnie w czoło. 
- Kadaj… ja… – uśmiechnął się. – Ty już od dawna wiesz, że cię kocham. Najmocniej na świecie. Nie musisz się mnie bać, nic ci nie zrobię, ale teraz… w tej sytuacji… – Czuł, jak radości rozsadza go od środka. 
Podniósł chłopaka i posadził go na murku. Potem objął go ramieniem i pogłaskał po plecach, czuł, jak chłopak zaczyna drżeć, ale nie zwracał na to uwagi. 
- Kocham cię. Nigdy cię nie zostawię, choćby nie wiem co. – Pochylił się do przodu i nagle poczuł dziwną lekkość. Usta chłopaka były tak blisko, dzieliły ich tylko milimetry. Jego oszałamiający zapach unosił się wszędzie dookoła. Shina delikatnie wsunął palce we włosy Kadaja. Potem pochylił się i pocałował go gwałtownie, tak jak kiedyś, rozchylając zaciśnięte usteczka językiem. Był taki szczęśliwy, jak jeszcze nigdy. Towarzysz go pokochał. Teraz powinno być już tylko lepiej. 
Chłopak tylko jęknął cicho w jego wargi i zacisnął powieki. Pozwalał się całować jednak z jego strony nie pojawiła się kompletnie żadna na ten pocałunek odpowiedź. Odsunął się po chwili znów spuszczając wzrok i biorąc głęboki oddech. Później tylko uśmiechnął się odrobinę sztucznie i przytulił się do ramienia wampira nic nie mówiąc. Nie chciał teraz psuć tego wszystkiego co udało mu się uzyskać. 
Wampir uśmiechał się trochę głupio. Gładził Kadaja po plecach. Jego dłonie powoli zsuwały się coraz niżej. Miął między palcami cienki materiał koszuli. Kiedy natrafił na skórzany pasek objął chłopaka delikatnie i rozpiął sprzączkę, a potem spodnie. Ustami delikatnie pieścił wrażliwe miejsce poniżej ucha Kadaja. Nie czuł, że chłopak tężeje coraz bardziej. Podniósł go i zsunął mu spodnie z pośladków. Rozchylił usta, z których zaczęły wysuwać się długie kły. 
- Chyba cię już do końca pojebało! – chłopak wrzasnął zirytowany i wyrwał się z ramion wampira tak szybko jak się dało. Teraz stał tylko naprzeciw niego, dysząc głośno i poprawiając pomięte ubrania. – Jak ty w ogóle śmiałeś! Ja mówię, że cię kocham, a ty tylko o jednym! Nienawidzę cię, a nie kocham w takich momentach! Rozumiesz? – krzyczał, a łzy już bezwolnie płynęły po jego policzkach, odruchowo szarpał materiał koszuli. 
Wampir wyglądał, jakby go ktoś uderzył w twarz. Uniósł dłonie jakby chciał go dotknąć, albo uspokoić. 
- Przepraszam. Poniosło mnie. – Dotknął jego policzka. Nie wiedział, co się z nim dzieje, emocje buzowały w nim zupełnie niekontrolowane, ale na razie jeszcze trzymał się w ryzach. Wziął głęboki oddech. – Przepraszam… – Spróbował go znowu przytulić.
- Zostaw mnie… nie chcę byś mnie teraz tak dotykał. – znów się szarpnął odsuwając jeszcze dalej. – Zrozum, że ja nie mogę, że jeszcze nie potrafię. Nie przyciskaj mnie do muru, gdy zaczynam się przez to dusić w tym domu. 
Kadaj momentalnie usiadł na trawie chowając twarz w dłoniach. Nie chciał teraz być dotykany, a jednocześnie chciał się w kogoś wtulić z całej siły. Jednocześnie miał coraz więcej wątpliwości, co do tego czy wciąż może ufać Shinie. 
- Jeśli… jeśli się tu dusisz… to… – Shina zagryzł wargi. – Musisz wiedzieć że od dawna jesteś wolny. Możesz odejść w każdej chwili. – Ujął go pod brodę i zmusił, by chłopak spojrzał mu w oczy. – Nie musisz się ze mną męczyć, jeśli nie chcesz. 
Patrzył mu w oczy z mieszanymi uczuciami. To, jak chłopak powiedział, że go nienawidzi zabolało, ale starał się tego nie okazywać. Chciał dla niego jak najlepiej.

Następnego ranka Kadaja już nie było. Razem z najpotrzebniejszymi rzeczami i niewielką torbą, którą kupili kiedyś na wszelki wypadek. I razem z jedną z koszul Shiny, którą wampir wieczorem przerzucił przez krzesło. Nie zostawił po sobie żadnej wiadomości, żadnego wytłumaczenia. 
Chłopak wrócił powoli do niewielkiej zrujnowanej kamienicy, która kiedyś była własnością jego rodziców. Po tym, gdy łowcy pozbawili życia całą jego rodzinę popadła w zapomnienie niszczejąc coraz bardziej. Ścierając łzy z jasnych policzków wbiegł na górę głośno trzaskając drzwiami. Z podłogi w mieszkaniu podniosła się odrobina kurzu, jednak o dziwo wyczuć można było czyjąś obecność. 
- Kto tu jest…? – zdezorientowany przylgnął do ściany i rozglądał się szeroko otwartymi oczami po ciemnym pomieszczeniu. 
Z pokoju na końcu korytarza wyszła dziwna postać, jakby powoli sunąca góra ze szmat. Wyglądała z niej tylko para błyszczących, wampirzych oczu. Była niższa od Kadaja, w większości pokrywała ją brudnoniebieska, gruba materia. Nagle ze środka dobył się niepewny, cienki głos. 
- Czy jest pan łowcą? – Odrobina koca zsunęła mu się z twarzy, odsłaniając trupiobladą skórę, która niemal natychmiast zaczęła pokrywać się czerwienią. Natychmiast zasłonił buzię.
Kadaj widząc, co ma przed sobą tylko odetchnął głęboko i usiadł na podłodze wybuchając krótkim śmiechem. 
- Czy od was wampirów nie można się nigdy uwolnić? I czy ja wyglądam na łowce? – zaśmiał się gorzko i starł ostatnie łzy z policzków poważniejąc – Co robisz w moim mieszkaniu?
- Ja… mieszkam tu. Od pół roku. Już wcześniej to mieszkanie było od dawna opuszczone. – Wycofał się w ciemność w pokoju i przymknął oczy. Teraz tylko patrzył na niego zalękniony. – Nie mam pojęcia, jak wyglądają łowcy. Nigdy żadnego nie spotkałem… i nie musisz się mnie bać. Nic ci nie zrobię. – Zamilkł na chwilę. – Ty też mi nie zrobisz?
- Nie mam powodów by zrobić ci krzywdę, szczególnie, że sam potrzebuję teraz schronienia – Kadaj usiadł na łóżku przykrytym wymiętą pościelą i przymknął oczy. Doskonale wiedział, dlaczego opuścił Shinę. Chciał wiedzieć na ile prawdziwe były jego słowa, czy to nie była tylko kolejna manipulacja mająca na celu zaciągnięcie go do łóżka. W sumie teraz zaczynał zastanawiać się czy sam sobie poradzi i czy na pewno podjął dziś dobrą decyzję – To powiedz mi chociaż jak się nazywasz, bo głupio mi nazywać cię per wampirku. 
- Mam na imię Zajdi. – Przekrzywił głowę na bok. Nie czuł się zbyt pewnie w jego towarzystwie, właściwie nie czuł się dobrze w towarzystwie żadnego człowieka. Zapach krwi sprawiał, że głód był niemal nie do wytrzymania, a kocia krew potrafiła go ukoić tylko do pewnego stopnia. 
Podszedł do drzwi i zamknął je, potem jeszcze przysłonił płachtą materiału dla pewności. Następnie postawił świeczkę na stolę i odpalił ją drżącymi rękami od zapałki. Dopiero wtedy ściągnął z ramion koc. Przed Kadajem stanął wychudzony nastolatek, niewiele starszy od niego samego, może młodszy, trupia bladość i podkrążone oczy mogły dawać mylne wrażenie. Uśmiechnął się nieśmiało, odsłaniając zęby. Po chwili zreflektował się i zasłonił usta dłonią. 
- Nie masz nic przeciwko wampirom?
Blond chłopak tylko uśmiechnął się uspokajająco. 
- Nie masz się czym przejmować. Wampir to było coś, co ostatnimi czasy oglądałem każdego ranka i każdego wieczora. Więc to, że ty jesteś chyba już nie robi mi kompletnie żadnej różnicy. – Kadaj westchnął tylko i oparł głowę o ścianę. 
- Muszę się przebrać w jakieś normalne ciuchy, a widzę, że ty nosisz moje, więc pewnie tu jeszcze jakieś zostały. – powoli przesunął palcami po miękkim materiale kaszmirowego swetra. W takich ubraniach nie powinien pokazywać się ani w tej okolicy, ani nigdzie w pobliżu. Zdecydowanie byłby wtedy zbyt łatwym celem dla złodziei, a cały jego dobytek tak faktycznie nie był zbyt wielki. – Mam nadzieję, że nie będziesz miał nic przeciwko temu? 
Kadaj jeszcze przez moment przypatrywał się tamtemu chłopakowi. Chudy i stanowczo niedożywiony. W porównaniu do Shiny prawie nie było widać po nim, że jest wampirem. A już tym bardziej nie widać było w nim ani kropli tego wspaniałego arystokratyzmu, którym jego były kochanek wręcz ociekał. 
- Nie, oczywiście, że nie. W końcu to… nie moje ubrania. Ani nie mój dom, chowam się tu tylko… – chłopak nerwowo wzruszył ramionami. – Tylko… to jedyny pokuj, jaki się tu nadaje do zamieszkania i jednocześnie tylko tu nie dochodzi światło… mogę spać pod łóżkiem, więc pewnie jakoś się podzielimy… – Zagryzł wargę. 
Nie wiedział, co sądzić o tym chłopaku. Był piękny… bogato ubrany, nie mówił jak ktoś z ulicy, na dodatek miał do czynienia z wampirami. Zajdi nie czuł się przy nim za dobrze, wiedział, ze wygląda jak strach na wróble. Nigdy też nie widział żadnego krwiopijcy w okolicy. 
- Jaki był ten wampir, którego znałeś? – Wypalił, nim zdążył ugryźć się w język.- Z resztą nie ważne, łazienka jest za drzwiami, o tam… Tylko uważaj, okno czasami wpada do środka, teraz jest podparte deską. – Podrapał się po karku. – Wybacz, jeśli to pytanie było niedyskretne… Ja… Nie widziałem w życiu żadnego innego wampira. 
Kadaj tylko znów się uśmiechnął. 
- Doprawdy nie powinieneś się tak stresować. Przecież nie jestem nikim kto mógłby zrobić ci krzywdę i naprawdę możemy spać razem. I … wiem jeszcze jaki układ miał mój dom. A jeśli chcesz wiedzieć o tamtym wampirze to mogę ci trochę opowiedzieć chociaż w sumie to nie ma o czym. To wampir jak wampir. Taki jak we wszystkich filmach. Wymuskany i do bólu poprawny arystokrata, który zawsze dostaje to czego chcę. I wiesz… powinieneś znać jakiegoś wampira. Sam z siebie nie zostałeś zmieniony. 
Blondyn powoli zsunął się z łóżka i stanął na środku pokoju poprawiając sweter. 
Zajdi uśmiechnął się lekko. Jakoś nie mógł uwierzyć w to, co mówił chłopak. Przecież taki wampir arystokrata nie może być nudny, ani zwyczajny, jak w filmach. Podszedł do lodówki i wyciągnął ze środka szklankę wypełnioną czerwonym płynem. Usiadł na stołku w kącie, jedynym meblu w pokoju, który nie był zniszczony, i zaczął powoli przełykać gęstą ciecz. 
- A ty? Jak masz na imię? – Zapytał, odstawiając na wpół pełną szklankę na stół. – Jeśli szukasz szafy to stoi na końcu korytarza. Nie była mi potrzebna, a po ciemku czasami na nią wpadałem… 
Obserwował chłopaka uważnie przez chwilę, potem sięgnął po szklankę i wypił do końca. Jakoś nie zauważył na jego twarzy wyrazu obrzydzenia, uśmiechnął się, pokazując zaczerwienione od krwi kły. 
-Z ludzkiego jedzenia mam tylko lody. 
Kadaj odpowiedział niemal natychmiast. 
- Nie jestem głodny, a jeśli o imię ci chodzi to Kadaj. I nie patrz na mnie tak dziwnie – zaśmiał się cicho – ja naprawdę jestem przyzwyczajony do widoku pożywiającego się wampira. Tylko pierwszy raz widzę takiego, który pije zimną krew. Jak na mój gust zbyt apetycznie to to nie wygląda. – skrzywił się odrobinę i ściągnął sweter poskładany odkładając na niewysoki stolik. Pogwizdując cicho przyniósł sobie bluzę i z zadowolonym uśmiechem wciągnął ją przez głowę. Była szeroka i sportowa, z kapturem, taka właśnie jak lubił. Zresztą doskonale przypominała mu okres, gdy nie w głowie były mu nawet targi niewolników czy inne niestworzone rzeczy. Okres, gdy był tylko zwykłym nastolatkiem takim jak wszyscy, którego jedynym problemem było to czy rodzice wyczują zapach papierosów na ubraniach. 
- I jak wyglądam? – machnął dłonią – zresztą to obojętne, bo i tak nie o wygląd tym razem chodzi. Nie zamierzam gnieść się w tych wszystkich wymuskanych ciuszkach. I myślę… że możemy zostać przyjaciółmi, wiesz… ?